| |||||||||||
| |||||||||||
نبرد با بیماری سل، نوکردن امید ها در پاکستان
تشریک مساعی برای زندگی بهتر
دوسال پیش زمانیکه سبیحه(1) با سرفه های خشک، تب و بی اشتهائی به بیمارستانی در کراچی پاکستان مراجعه کرد فکر می کرد که تیفوئید یا مالاریا گرفته است. هنگامیکه دکتر عکس ریه های آسیب دیده اورا نشانش داد، دختر 16 ساله وحشت کرد. او سل (TB) داشت.
خویشاوندان خانواده اورا ریشخند کردند و گفتند که هیچوقت از شر بیماری خلاص نمی شود. "رخسانا پروین"(2)، یک زن اهل کراچی که شوهرش سل داشته و حالا درمان شده است گفت،
"مردم هنگامیه شما به آنها در باره این بیماری می گوئید گرفتاررفتار عجیبی می شوند. از شما دوری می کنند. نیاز دارند به آنها بگوئید که برای بیماری درمانی وجود دارد. اگر می دانستند که بیماری درمان دارد این طور عمل نمی کردند."
علت اصلی TB.یک عفونت میکربی است که از طریق استنشاق وارد بدن می شود و به طور عمده بر ریه ها اثر می گذارد. سل در پاکستان یک بیماری عفونی است که بیشترین میزان مرک و میر را سبب می شود.. این بیماری اگر درمان نشود، استخوان ها وبقیه ارگان ها را از بین می برد.
بیماری سل که با فقر و شرایط ناشی از تراکم بیش از حد جمعیت درارتباط است آثار نامطبوبی نیز را ازنظر اجتماعی با خود همراه دارد. طبق بر آوردهای انجام شده هر ساله 250000 پاکستانی به سل مبتلا می شوند. اما براثر فقر، خجالت و یا نبودن آگاهی، سه چهارم از مبتلایان، هیچگاه به پزشک مراجعه نمی کنند.
از سال 2003، آژانس بین المللی ایالات متحده برای توسعه USAID نزدیک به 5 میلیون دلار به برنامه کنترل ملی سل در پاکستان اختصاص داده است. در چهارچوب این برنامه از آزمایش های رایگان خلط سینه و تشخیص ، پخش دارو و آموزش برای کارکنان بهداشت در هر محله حمایت می شود تا آنها با ملاقات در خانه ها براحوال بیماران نظارت کنند
با کمگ آژانس بین المللی ایالات متحده برای توسعه USAID ، مراکز بهداشتی دولتی اکنون به کارکنان در محلات آموزش می دهد تا با دیدار منظم از بیماران در خانه ها علائم سل راشناسایی کنند، بیماران احتمالی را برای تشخیص به مراکز بهداشتی بیاورند، مطمئن شوند که بیماران داروهای خود را در طول دوره درمان یک ماهه مصرف می کنند و همچنین آگاهی ساندن به جامعه را مورد تشویق قرار دهند.
با ناپدید شد ن علائم ، بسیاری بیماران دیگر تمایلی به ادامه معالجه که نیاز به نظم و ترتیب دارد، گران تمام می شود و از نظر اجتماعی شرمندگی ایجاد می کند، نشان نمی دهند. باکتری در نتیجه متوقف کردن پیش از وقت معالجه نسبت به دارو مقاوم می شود و ممکن است دوباره برگردد.
سبیحه که ابتدا در یک کلینیک خصوصی درمان می شد، دوماه زودتر معالجه داروئی را متوقف کرد زیرا نمی توانست 550 روپیه (9دلار) برای آن بپردازد. بزودی علائم بیماری بازگشت و در18 ماهه بعدی، سبیحه که احساس درد در شش ها و دنده هایش شدت یافته بود درسکوت
رنج برد.
اوسرانجام از یک برنامه عمومی متکی به کمگ USAID آگاهی یافت و نیز مطلع شد که محل درمان تا خانه او فاصله کوتاهی است که می تواند برای پیمودن آن از اتوبوس استفاده کند.
سبیحه که اکنون 18 سال دارد به آهستگی در جریان مبارزه طولانی خود با سل در حال بهبود یافتن است. او با پیشرفت در جاده بهبود ، امیدواراست که یک زندگی سالم و طولانی در پیش رو داشته باشد.

